|
| Urodzeni uchodźcy. Tożsamość pokolenia młodych Tybetańczyków w Indiach
Rok wydania: 2011
Natalia Bloch
politolog, antropolog kulturowy, adiunkt w Instytucie Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Zajmuje się zagadnieniami z zakresu studiów migracyjnych i uchodźczych, a w szczególności procesami integracyjnymi, powiązaniami transnarodowymi i konstruowaniem tożsamości w diasporach. Prowadziła badania w obozach dla uchodźców tybetańskich w Indiach, w himalajskich regionach Nepalu oraz wśród imigrantów w Poznaniu. Za reportaż Nie jesteśmy Buddami otrzymała Dziennikarską Nagrodę Amnesty International za najlepszy tekst prasowy roku 2004 poświęcony problematyce praw człowieka. |
|
Natalia Bloch
politolog, antropolog kulturowy, adiunkt w Instytucie Etnologii i Antropologii Kulturowej Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Zajmuje się zagadnieniami z zakresu studiów migracyjnych i uchodźczych, a w szczególności procesami integracyjnymi, powiązaniami transnarodowymi i konstruowaniem tożsamości w diasporach. |
|
Bohaterami tej opowieści są „urodzeni uchodźcy" — młodzi Tybetańczycy, którzy przyszli na świat już w Indiach, niejako dziedzicząc swój status po rodzicach. Stał się on główną osią, wokół której budują swoje autoidentyfikacje, o czym świadczy celowe podtrzymywanie stanu bezpaństwowości przez nieprzyjmowanie indyjskiego obywatelstwa. Przeczy to klasycznym teoriom uchodźstwa, które w przedłużającej się liminalności, interpretowanej jako obrzęd przejścia między zerwaniem z dawnym życiem w kraju pochodzenia a ponownym „zakorzenieniem" w kraju przyjmującym, upatrują przyczyn społecznej degradacji i kryzysu tożsamości. Diaspora tybetańska stanowi przykład pomyślnej reinterpretacji kategorii uchodźstwa, będącej źródłem podmiotowości i sprawczości. Jednocześnie wytworzyła ona swoisty „uchodźczy reżim tożsamości", narzucając jedną, oficjalną wersję tożsamości tybetańskiej. Autorka analizuje proces powstawania takiego reżimu, który uczynił z „urodzonych uchodźców" więźniów ich wyidealizowanego i uromantycznionego wizerunku, oraz pokazuje strategie oporu, jakie stosują wobec niego młodzi Tybetańczycy, walcząc o prawo do tworzenia własnych, alternatywnych autoreprezentacji.
|
|
|
|
|
