Wolin położony na południowym skraju wyspy Wolin (Pomorze Zachodnie), u ujścia Odry na południowym wybrzeżu Bałtyku był w okresie wczesnego średniowiecza jednym z największych ośrodków Słowiańszczyzny północno-zachodniej oraz przez pewien czas swego istnienia ważnym centrum produkcji rzemieślniczej i handlu.

Wykopaliska prowadzone w Wolinie wykazały, iż najstarsza osada powstała u schyłku VIII lub na przełomie VIII i IX stulecia. Pierwsze około 100 lat istnienia Wolina cechowała jednak stagnacja. Wyjątek stanowi tu jedynie sam moment powstania osady (przełom VIII i IX wieku), kiedy to nad Dziwną przez krótki okres czasu istniał targ. Docierali tam wówczas kupcy z Fryzji, a być może również ze Skandynawii.


Istotne zmiany zostały zapoczątkowane u schyłku IX i na początku X stulecia. Wówczas to nastąpił rozwój przestrzenny ośrodka, poczyniono szereg wielkich inwestycji budowlanych (port, fortyfikacje), wprowadzono nową technologię garncarską (naczynia całkowicie obtaczane), nastąpił rozwój żeglugi oraz nawiązano kontakty z innymi społecznościami. „Złoty wiek” w dziejach grodu rozpoczął się jednak później, bo około połowy X w. Wówczas (2. połowa X – 1. połowa XI stulecia) gród stał się potężnym ośrodkiem produkcji rzemieślniczej, centrum wymiany oraz węzłem komunikacyjnym – emporium.

Kultura materialna elit tego czasu charakteryzowała się wyraźnym wpływem tradycji skandynawskiej (na ten okres jest datowane gros znalezisk zabytków skandynawskich). Badania wykopaliskowe zaowocowały szeregiem spektakularnych odkryć. Na terenie Starego Miasta odkopano pozostałości licznych ówczesnych domów, ulic, umocnienia obronne oraz port.

Błażej Stanisławski

Pliki do pobrania

Autorzy

Spis treści

Summary

Streszczenie rozdziału I

Zakończenie – B.Stanisławski