Prof. Maciej Żylicz

W latach 1980-1999 pracował na Uniwersytecie Gdańskim, pełniąc m.in. funkcję prorektora ds. nauki (1990-1993). W latach 1993-1994 jako "visiting professor" pracował w USA w Instytucie Onkologii Utah University. W latach 1999-2018 pracował w Międzynarodowym Instytucie Biologii Molekularnej i Komórkowej w Warszawie (w latach 1999-2016  r., gdzie był kierownikiem Zakładu Biologii Molekularnej).

Jest autorem przeszło 82 prac naukowych (dwie prace publikowane w Cell, sześć prac w EMBO J. oraz sześć prac w Proceedings of the National Academy of Sciences of the United States of America). Sumarycznie, prace te cytowane są w literaturze światowej już ponad 7000 razy. Średnio każda z tych prac cytowana jest 85 razy, 25 prac jest cytowana 100 lub więcej razy.

W Polsce wypromował 15 doktorów. Sześciu z jego najbliższych współpracowników (doktorantów i habilitantów) uzyskało tytuł profesora lub pracuje za granicą na stanowisku profesora.

Prof. Żylicz zajmuje się biochemią i biologią molekularną białek szoku termicznego.

Wyizolował pierwsze białka szoku termicznego i opisał ich biochemiczne i biofizyczne własności. Po raz pierwszy opisał aktywność opiekuńczą (ang. molecular chaperone activity) białek szoku termicznego, w tym ich udział w inicjacji replikacji DNA, a także udział w   ochronie innych białek, dysocjacji oligomerów i agregatów białkowych i w proteolizie.

Od 1999 r. pracował nad badaniem roli białek szoku termicznego w transformacji nowotworowej. Odkrył, że białko hamujące transformację nowotworową, p53, wymaga do swojego działania białek opiekuńczych. Ponadto - że onkogen MDM2 posiada aktywność białka opiekuńczego. Wykazał, że białka szoku termicznego warunkują nabywanie onkogennego charakteru zmienionego (mutacja w TP53) p53 prowadząc do rozwoju nowotworu i nabywania oporności na chemioterapię. Dowiódł też, że ekspresja genów szoku cieplnego tworzy sygnaturę umożliwiającą przewidywanie parametrów klinicznych pacjentów raka piersi.

Członek rzeczywisty PAN, członek Niemieckiej Akademii Nauk - Leopoldina, Academia Europea i Europejskiej Akademii Badań nad Rakiem. Członek korespondencyjny Polskiej Akademii Umiejętności. Jest członkiem Senatu Towarzystwa Maxa Plancka, członkiem European Molecular Biology Organization (EMBO) - w latach 2003-2007 był także członkiem jej rady; Polskiego Towarzystwa Biochemicznego; Polskiego Towarzystwa Genetycznego; American Society of Biochemistry and Molecular Biology.

W latach 2008-2010 był przewodniczącym panelu LS1 ds. biologii molekularnej, strukturalnej oraz biochemii European Research Council. Był również delegatem Polski do European Molecular Biology Conference (2000-2004) i European Science Foundation (2003-2005). Był członkiem zespołu identyfikującego członków Rady ERC (2010-2013). W latach 2010-2015 pełnił funkcję doradcy społecznego Prezydenta RP.

Laureat m.in. Nagrody Fundacji na rzecz Nauki Polskiej (1999). Doctor honoris causa Uniwersytetu Wrocławskiego (2007), Uniwersytetu Gdańskiego (2011), Uniwersytetu Jagiellońskiego (2013).